Vandaag staat etappe 7 op het programma, we maken een rondje vanuit Copiapo om vanavond weer in hetzelfde bivak terug te keren! De dag begint met een verbindings route van 154 km waarna de special begint van 421 km. Het beloofd een lange en zware dag te worden!

Opvallend tijdens de verbindingsetappe is de kwaliteit van de infrastructuur, nette wegen en wegbewijzering. We komen aan bij de start van de special en hebben nog ff tijd om wat te drinken. We snoeren ons in, helm op en het feest kan beginnen.

De start is bijzonder te noemen, auto's en trucks starten door elkaar, wij starten als 182ste totaal en 58ste bij de trucks. We tellen af, 5,4,3,2,1 en off we go! De eerste stukken zijn lang, snel en stoffig. We zitten achter enkele deelnemers maar hebben last van het vele stof! We sturen naar links, off piste en gaan vol op het gas. 2 km later hebben we er weer 3 ingehaald. Het gaat heerlijk, we knallen zonder problemen door.

Na 153 km volgt er een neutralisatie, ff op adem komen. 1:52 uur hebben we erover gedaan en liggen nu 27ste, mwaa, zo doorgaan en dat wordt een top 20! Maar het lastige gedeelte moet nog komen.

We starten deel 2 van de special. Het veld is iets verder uit elkaar getrokken, maar het tempo is hoog. We halen er 2 in voordat de duinen beginnen. We buigen naar links, shit wat een duin! Links en rechts diverse trucks die niet boven komen. We schakelen op naar 5 hoog, vol gas! Nog geen minuut staan we boven, whow dit was gaan en weer een paar plekken op geschoven.

Maar dan, we verliezen weer luchtdruk, toch niet weer een leiding gebroken? Gelukkig niet, alleen een slangetje los en na 2 minuten rijden we weer.

We rijden lekker door, de duinen gaan goed. De volgende duin staat recht voor ons, weer 5 hoog! Shit, we halen het niet, hoe kan dat nou. We gaan achteruit en proberen het opnieuw, weer niet!

Was is dat gefluit trouwens? Turbo? We kantelen de cabine en zien dat de intercooler slang gescheurd is, 10 minuten later is deze vervangen.

Nog geen 5 kilometer verder, weer gefluit? We stoppen, kantelen de cabine weer en zien dat de intercooler ook kapot is, reparen niet mogelijk! Er ziet niets anders op dan de creatieve routes door de duinen te zoeken, aangezien we een deel van het vermogen kwijt zijn.

Een volgend probleem dient zich aan. Door het tijdsverlies is het bijna 21 uur en begint het donker te worden. Daar gaat de rit niet makkelijker door worden. We hebben nog 30, dat moet te doen zijn. De volgende duin dient zich aan, het is hier druk. Verderop ligt er een truck op zijn kant. We proberen via rechts de duin op te gaan en raken dan opeens een stuk kamelen gras, nee he, band kapot!

Dit gaat een lange nacht worden denk ik. Zullen we hier nog uit komen, schiet er door mijn hoofd!

Het wisselen van de band duurt ruim een uur. Tegelijkertijd hou ik de rest van de deelnemers in de gaten, welke routes pakken ze? Ik zie dat er 1 route loopt, een stukje terug en dan rechts om!Het wiel is verwisseld en we stijgen weer in. We pakken de route zoals ik aangaf en komen er door, nog 15 km te gaan!

Het is gelukt, we zijn erdoor heen! Het is inmiddels 23:45 uur. In het bivak aangekomen blijkt dat we het helemaal nog niet zo slecht gedaan hebben, 30ste! Er komen die nacht nog 18 trucks binnen, de rest overnacht in de duinen!

We drinken nog een biertje en overleggen wat met de monteurs. Al snel blijkt waar de intercooler problemen vandaan komen. Een ophangingsbus van de cabine is stuk, daarom is deze 2 cm naar achteren geschoven. Met als gevolg dat deze tegen de intercooler is gaan schuren. Jammer maar helaas, al met al was het wel een hele bijzondere ervaring om 's nachts door de duinen te rijden!

Morgen staat er een rustdag op het programma, effies niets! Althans, de kleren wassen, routeboek maken, truck weer klaar maken etc. Nou jullie horen het alweer, zelfs een rustdag geeft geen rust!